Liturgia na II Niedzielę Adwentu: Iz 40, 1-5. 9-11; Ps 85 (84), 9ab i 10. 11-12. 13-14; 2 P 3, 8-14; Mk 1, 1-8

«Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud!» – mówi wasz Bóg. «Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie swe grzechy».

Głos się rozlega: «Drogę Panu przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla naszego Boga! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i pagórki obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną. Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją każdy człowiek zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały».

Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny na Syjonie! Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, nie bój się! Powiedz miastom judzkim: «Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata. Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie».

Kilka słów o Adwencie ….

Podczas II niedzieli Adwentu słyszymy słowa: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie dla Niego ścieżki” (Mk 1,3). Wezwanie Boga, które dzisiaj słyszymy jest dla nas zadaniem, aby dobrze przeżyć czas oczekiwania na przyjście Jezusa.

W dzisiejszych czasach człowiek jest bardzo zabiegany. Nie ma czasu dla rodziny, dla dzieci, dla znajomych, przyjaciół, a nawet na odpoczynek. Cały czas coś robi. Czas Adwentu jest czasem, aby się zatrzymał i spojrzał na całe swoje życie, które dostał od Boga. Warto, aby każdy człowiek w tym zatrzymaniu zadał sobie pytanie – jak jest z moją relacją do Boga?

Może czas Adwentu jest właśnie dobrą okazją, aby naprawić swoją relację z Bogiem. Niech modlitwa jeszcze bardziej zbliża każdego z nas do Boga.

 

Paweł Gędźba