Kolejna w tym roku formacyjnym wizyta księdza arcybiskupa Marka Jędraszewskiego w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej przypadła tuż po zakończeniu głównych obchodów 100. rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę. We wtorek, 14 listopada, metropolita krakowski wygłosił do kleryków katechezę na temat nauczania Karola Wojtyły-Jana Pawła II dotyczącego zagadnienia ojczyzny i patriotyzmu.
W swojej refleksji dostojny gość wykorzystał myśli zawarte w dwóch dziełach papieża Polaka. Arcybiskup Jędraszewski analizował najpierw fragmenty książki „Pamięć i tożsamość”, wydanej tuż przed śmiercią autora. „Na ojczyznę, tę ziemską, patrzymy w kategoriach wieczności. Rozumiemy, że te wielkie wartości, których doświadczamy już tutaj, mają swoje uzasadnienie w wieczności. Zdążając do ojczyzny niebieskiej, mamy wszelkie racje ku temu, aby poświęcić się dla tej ojczyzny, która jest zapowiedzią ojczyzny wiecznej. […] Słowo, które się z tym wiąże: “patriotyzm” – miłość ojczyzny. Papież pisze: “Jeśli pytamy o miejsce patriotyzmu w Dekalogu, to odpowiedź jest jednoznaczna: wchodzi on w zakres czwartego przykazania, które zobowiązuje nas, aby czcić ojca i matkę”. Patriotyzm to szczególna postawa wobec tego dobra, które otrzymaliśmy jako ojczyznę. Trzeba kochać tę ojcowiznę, umieć cierpieć, nawet oddać życie. […] Papież, mówiąc o tym na progu XXI wieku, ma świadomość, że nie można uciec od tendencji, które można nazwać globalizacją; od struktur, które mają charakter ponadnarodowy. […] Naród i ojczyzna pozostają jednak rzeczywistościami nie do zastąpienia. Lekceważąc te pojęcia, lekceważymy ten szczególny rys ludzkiej natury, jakim jest życie społeczne. To tendencja sprzeciwiająca się naturze człowieka, który jest istotą społeczną. Tendencja autodestrukcyjna – prowadzi do niszczenia natury człowieka i zamyka go w tej Leibnizowskiej monadzie” – stwierdził hierarcha.
Odnosząc się do poematu „Myśląc Ojczyzna”, powstałego jeszcze przed wyborem kardynała Wojtyły na Stolicę Piotrową, metropolita krakowski zwrócił uwagę na rolę emocjonalnej więzi z ojczystym krajobrazem, językiem oraz doświadczenie wspólnego dobra. „Ojczyzna jako wspólne dobro. “Osądziła złotą wolność niewola”. Ta niewola trwała 123 lata. Bardzo długo trwał ten sąd nad polską, złotą wolnością. […] Zwróćcie uwagę na to słynne hasło, które było lansowane w latach 90. ubiegłego wieku: “róbta, co chceta”. “Osądziła złotą wolność niewola. Nosili w sobie ów wyrok bohaterowie stuleci: w wyzwanie ziemi wchodzili jak w ciemna noc, wołając ‘wolność jest droższa niż życie!’”. I jeszcze jeden ważny element – nasze sumienie. […] “Obyśmy nie rozszerzali wymiarów cienia. Promień światła niechaj pada w serca i prześwietla mroki pokoleń. Strumień mocy niech przenika słabości. Nie możemy godzić się na słabość”. Nie wolno nam się godzić na słabość, zwłaszcza wobec tych, którzy by nas chcieli łaskawie klepać po ramionach”.
Wspomniane wyżej wskazówki arcybiskup Jędraszewski uzupełnił o zbiór zadań stojących przed polskimi klerykami i kapłanami, zaczerpnięty z homilii świętego Jana Pawła II, którą wygłosił on 3 czerwca 1991 roku w Kielcach. Trzeba więc głębiej rozumieć tajemnicę Jezusa Chrystusa – Jego Wcielenia i obecności na świecie, uczyć się, czym jest ojczyzna i patriotyzm, uczyć rodaków odpowiedzialnej wolności i pielęgnować nabożeństwo do Matki Bożej. Na wytrwałą realizację tych zadań pasterz Kościoła krakowskiego udzielił błogosławieństwa zgromadzonym klerykom oraz przełożonym seminarium.

 

Galeria:

 

 

Michał Grzesiak