Duszpasterstwa

Braterstwo chorych

Spotkanie z chorymi zawsze niesie ze sobą głębokie wzruszenie, wzruszenie wręcz niewyrażalne. Ale nie jest to tylko ludzkie wzruszenie, wzruszenie cierpieniem człowieka. Jest to wzruszenie chrześcijańskie, ewangeliczne – powiedziałbym: wręcz mistyczne

św. Jan Paweł II

Krakowskie Braterstwo Chorych powstało w latach 80. dzięki staraniom pani Stanisławy Grochal. Choć minęło wiele lat, również wśród kleryków znajdują się wciąż tacy, którzy podejmują jej piękne dziedzictwo.

W naszych murach działają dwa braterstwa chorych. Należący do nich klerycy cyklicznie jeżdżą na spotkania w parafiach Krowodrza i Kurdwanów, gdzie uczestniczą we Mszy Świętej, a następnie udają się z chorymi na spotkanie formacyjne. W czasie spotkań poruszane są aktualne tematy z zakresu życia Kościoła w Polsce i na świecie. W ramach Duszpasterstwa alumni pomagają ponadto w organizacji rekolekcji adwentowych i wielkopostnych, które przeznaczone są dla wszystkich chorych ze środowiska krakowskiego.

Nie można nauczyć się miłości bez kontaktu z tymi, którzy najbardziej jej potrzebują. A jako że w posłudze chorym najważniejsza jest właśnie miłość, która wyraża się w prostych gestach: dobrym słowie, uśmiechu czy też samej obecności, od chorych klerycy otrzymują nieocenioną pomoc dla ich formacji do kapłaństwa. Dając, otrzymują jeszcze więcej.

Duszpasterstwo dzieci niewidomych i słabowidzących

To najradośniejsze ze wszystkich duszpasterstw organizuje cotygodniowe zajęcia dla dzieci ze Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie. W trakcie spotkań alumni poruszają różnorodne tematy z dziedziny wiary. Regularnie zapraszają też dzieci na bardziej spontaniczne spotkania w budynku Seminarium, z którego to powodu szczególnie mile widziane są w Duszpasterstwie osoby, które potrafią animować spotkania śpiewem i grą na instrumencie. Formy pracy z dziećmi zależą od inwencji kleryków; sprawia to, że każdego roku  Duszpasterstwo podejmuje coraz to nowe aktywności, jak na przykład przygotowanie dzieci do konkursu biblijnego.

Przez aktywność w Duszpasterstwie alumni mogą szkolić swoje umiejętności pedagogiczne i wychowawcze. Jest to tym cenniejsze, że dla wielu z nich jest to jedna z pierwszych form takiego kontaktu z dziećmi i młodzieżą. Zdobyte tu doświadczenie z pewnością zaowocuje w przyszłej pracy.

Duszpasterstwo głuchoniemych

W ramach Duszpasterstwa głuchoniemych klerycy uczą się języka migowego, który wykorzystują później w praktyce podczas Mszy świętych odprawianych w każdą niedzielę o godzinie 10 w kościele pw. św. Jana w Krakowie. W czasie liturgii, poza służbą przy ołtarzu, prezentują (tzn. „migają”) czytania i psalm responsoryjny.

Największą trudnością, z jaką każdy członek Duszpasterstwa musi się zmierzyć, nie jest samo nauczenie się gestów, ale wyrobienie w sobie umiejętności przekazania treści wiary w taki sposób, aby były one zrozumiałe dla osób, które ze względu na swoją niepełnosprawność pozbawione są zdolności abstrakcyjnego myślenia. Zadanie jest trudne, ale warte zachodu. Jakże wielkim bowiem nieszczęściem dla tych i tak bardzo doświadczonych przez życie osób byłaby utrata dostępu do Dobrej Nowiny…

Duszpasterstwo więzienne

„Byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie…” (Mt 25,3).

Ten ewangeliczny nakaz Jezusa Chrystusa staramy się realizować przez posługę więźniom w krakowskim Areszcie Śledczym przy ul. Montelupich 7. Co tydzień dwóch należących do Duszpasterstwa kleryków udaje się tam, aby poprowadzić audycję w więziennym radiowęźle.

W audycjach poruszamy zarówno tematy ściśle religijne (wyjaśniamy prawdy wiary, mówimy o bieżących wydarzeniach roku liturgicznego, dzielimy się refleksjami odnośnie do Ewangelii dnia), jak również udzielamy praktycznych rad dotyczących najróżniejszych przestrzeni życia.

Dzięki należeniu do Duszpasterstwa Więziennego nie tylko dajemy coś ludziom, którzy po różnych życiowych perypetiach szczególnie mocno potrzebują miłości, ale również sami wiele otrzymujemy – doświadczamy bowiem autentycznej radości niesienia braciom Dobrej Nowiny, a przy tym przygotowujemy się do dobrego pełnienia w przyszłości roli głosicieli Słowa.

Hospicjum św. Łazarza

„Byłem chory, a odwiedziliście Mnie” Mt 25,36

Jedną z form wolontariatu kleryków naszego Seminarium jest odwiedzanie mieszkańców Hospicjum św. Łazarza w Krakowie – Nowej Hucie. Alumni co tydzień, najczęściej po dwóch, udają się do tego miejsca aby dać chorym dar obecności, rozmowy czy szczerego uśmiechu. Odwiedzamy cierpiących ludzi, aby nie czuli się opuszczeni, by nie musieli swojego cierpienia przeżywać w samotności, by mogli je z kimś dzielić. Jest to dla nas okazja by uwrażliwić się na chorobę i ludzką starość, która pomimo towarzyszącego jej często bólu fizycznego wcale nie musi być smutna; starość, którą można przeżywać w bliskości Boga,  także przez ofiarowanie Mu przeżywanego cierpienia. Czujemy się tutaj bardzo potrzebni.

Praktyki wakacyjne

Po całym roku akademickich i duchowych zmagań wakacje są dla kleryków czasem odpoczynku, ale nie tylko. W okresie tym mamy bowiem okazję do przygotowywania się do kapłaństwa w zupełnie inny sposób niż dzieje się to w trakcie roku akademickiego.

Po zakończeniu I roku formacji klerycy odbywają dwutygodniowy wolontariat w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie – Prokocimiu. Jest to bardzo cenne doświadczenie. W szpitalu pomagamy na oddziałach, doświadczając nieraz trudów fizycznej pracy; rozpoczynamy tutaj również naszą formację duszpasterską – uczymy się kontaktu z drugim człowiekiem w różnych, często trudnych sytuacjach. W trakcie tych samych wakacji przez miesiąc pracujemy także na rzecz rodzinnych parafii.

Po kolejnym roku udajemy się na dwutygodniowy wolontariat z grupą osób niepełnosprawnych, którym służymy swoją pomocą i troską.

Wakacje po III roku oznaczają dla (noszącego już sutannę) kleryka wyjazd na rekolekcje z dziećmi i młodzieżą na okres dwóch tygodni. Przez tydzień pełni on też funkcję przewodnika po Katedrze Wawelskiej – poznawszy wcześniej historię tego wspaniałego miejsca, przekazuje tę wiedzę turystom.

W wakacje wieńczące IV rok formacji alumn (będący już akolitą) udaje się na pieszą pielgrzymkę do Częstochowy oraz na trzytygodniowe praktyki w (tym razem już nie rodzinnej) parafii; odbywa ponadto praktyki katechetyczne w szkole gimnazjalnej. W trakcie formacji każdy z nas udaje się również na praktyki w szkole podstawowej oraz w szkole.

Pod koniec V roku mają miejsce święcenia diakonatu. Nowo wyświęceni diakoni niedługo potem wyjeżdżają na roczne praktyki do parafii naszych diecezji, gdzie w pełni uczestniczą w życiu lokalnego Kościoła i przygotowują się do przyjęcia święceń kapłańskich.

Spotkanie opłatkowe Braterstwa Chorych

7 lutego 2017

22 stycznia 2017 roku w naszym seminarium już po raz 37 odbyło się opłatkowe spotkanie Braterstwa Chorych. Od wczesnych godzin porannych przyjeżdżali zaproszeni goście. Było ich ponad 80 i to z różnych części Krakowa i okolic. Tradycyjnie spotkanie rozpoczęło się Mszą Świętą o godz. 10:00 w kaplicy seminaryjnej. Liturgii przewodniczył ks. bp Grzegorz Ryś. W asyście ks. Sławomira Kołaty, ks. Tomasza Grzesiaka i ks. Rafała Kasperka. Dowiedz się więcej →