Ziarna nadziei

Każdy z nas nosi w sobie jakieś spojrzenie na Boga. Są to spojrzenia bardzo różne, ukształtowane przez wiele czynników. Nasi rodzice i środowisko, nasze sukcesy i porażki, traumy i radości, nasze rany i przeżycia… wszystko to wpływa na to, jak na Niego patrzymy. Często podświadomie jest to spojrzenie trudne – pełne strachu, kiedy obawiamy się karzącej ręki Sędziego. Pełne wątpliwości, czy skrupulatny Księgowy dobrze policzy wszystkie nasze dobre uczynki i w Jego bilansie wyjdziemy na plus. Czasami – zwłaszcza, gdy przeżywamy depresję albo jesteśmy czymś załamani i poranieni – jest to spojrzenie pozbawione nadziei. Czy na te rany jest lekarstwo? Jedno z nich zaproponowała średniowieczna pustelnica, autorka pierwszego angielskiego dzieła napisanego przez kobietę… Czytaj dalej

Skoro moje starania, decyzje, pragnienia nie wpływają w oszałamiający sposób na wygląd świata, to czy warto się starać? Czy muszę brać odpowiedzialność za siebie, swoją przyszłość, kiedy różne zdarzenia, często inne osoby sprawiają, że wszelkie plany krzyżują się? Czy cokolwiek zależy ode mnie? Jeśli jednak w ten dylemat włączymy Boga, to czy może być życie, które nie ma sensu? Czytaj dalej

Pisać o pokoju, gdy tuż obok toczy się wojna, jest łatwo i trudno zarazem. Łatwość to nie spłycanie czy niewrażliwe oswajanie. Ot, po prostu przemoc można szybko skonfrontować z jej przeciwieństwami. I nic więcej. Bo trudność jest oczywista. Jest przytłaczająca. Kiedy leje się krew niewinnych, każda myśl o końcu konfliktu stanowi zmieszanie nadziei i rozpaczy. Nawet jeśli widać byłoby kres sporu, cierpienie ofiar, którego nie da się cofnąć, rozdziera serca tak wielu ludzi. Czytaj dalej

Lęk potrafi skutecznie sparaliżować naszą codzienność. Często wahamy się, podejmując codzienne decyzje. Boimy się ludzkiej oceny i opinii, boimy się odrzucenia, boimy się trudnej sytuacji materialnej, boimy się straty kogoś bliskiego, boimy się ludzkiej nienawiści. Myślimy często, że codzienne wydarzenia mogą nam zaszkodzić i odebrać szczęście. Czy jednak rzeczywiście tak jest? Czytaj dalej

Alice von Hildebrand nazwała ją „pozostałością raju”, Clive Staples Lewis określił jako „koronę życia i szkołę cnót” i dodał jeszcze: „gdybym miał udzielić młodemu człowiekowi rady na temat miejsca do życia, myślę, że powinienem powiedzieć: »poświęć prawie wszystko, aby żyć tam, gdzie możesz być blisko przyjaciół«”. A czego o przyjaźni możemy nauczyć się od Jezusa Chrystusa? Czytaj dalej

„«Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie?». «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy»” (Mt 18, 21-22). Przebaczenie dokonane w szczerości serca owocuje w późniejszym życiu, zmienia nasze myślenie i patrzenie na rzeczywistość. Pozwala zostawić sprawę, dając ulgę po zrzuceniu pewnego ciężaru. Przebaczenie dokonane tylko słownie, na szybko, nie dając sobie odpowiedniej ilości czasu, nie rozwiązuje problemu, a tylko go przykrywa następną warstwą niewidzialnego materiału. Jak prawdziwie przebaczyć? „Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg wam przebaczył w Chrystusie” (Ef 4, 32). Czytaj dalej